การตีความแนวคิด "Ma" หรือพื้นที่ว่างในปรัชญาญี่ปุ่นออกมาเป็นงานสถาปัตยกรรม คือตัวกำหนดลำดับสเปซของคาเฟ่ขนาด 107 ตารางเมตร ท่ามกลางความหนาแน่นของย่านรามคำแหง การออกแบบเริ่มต้นจากเคาน์เตอร์คอนกรีตเปลือยที่ดูหนักแน่นตัดกับความโปร่งโล่งรอบข้าง นำทางผู้ใช้งานเข้าสู่พื้นที่นั่งเล่นแบบทาทามิที่จัดวางล้อมรอบเตาผิงแบบญี่ปุ่น (Irori) การลดทอนพาร์ทิชันกั้นห้องและการใช้ช่องเปิดแบบไร้กรอบ เปิดโอกาสให้แสงและเงาเข้ามาปรับเปลี่ยนพื้นที่ภายในอยู่ตลอดเวลา สถาปัตยกรรมนี้เปลี่ยนความว่างให้กลายเป็นองค์ประกอบที่มีชีวิต เชื่อมโยงผู้คนเข้ากับช่วงเวลาและบริบทของเมือง