นับตั้งแต่อดีตที่มนุษย์มองกระแสน้ำวนว่าเป็นภัยพิบัติอันตรายและยากจะควบคุม โครงการแนวความคิด (Conceptual Project) Architecture of Aquatic Disaster กลับตั้งคำถามว่าพลังแห่งธรรมชาติเหล่านี้สามารถกลายเป็นโครงสร้างพื้นฐานของการอยู่อาศัยได้หรือไม่ แนวคิดหลักคือการตีความกระแสน้ำวนให้เป็นระบบสัญจรหลัก (Main Circulation) สำหรับผู้คนและยานพาหนะใต้น้ำ พลิกกรอบการวางผังจากแกน X–Y แบบสถาปัตยกรรมบนบก สู่การออกแบบตามแกน Z หรือระดับความลึกของมหาสมุทร โปรแกรมต่างๆ ตั้งแต่สวนน้ำ ร้านอาหาร โรงแรม ไปจนถึงห้องปฏิบัติการวิจัย ถูกจัดวางให้สอดคล้องกับความลึก ความดัน และความเร็วของกระแสน้ำในแต่ละระดับ เพื่อเปลี่ยนพลังที่เคยถูกมองว่าเป็นภัยให้กลายเป็นกลไกของพื้นที่ เพื่อสะท้อนแนวคิดว่าสถาปัตยกรรมไม่จำเป็นต้องเอาชนะธรรมชาติ แต่สามารถเรียนรู้และออกแบบให้ดำรงอยู่ร่วมกับพลังของธรรมชาติได้